پرسه اي آغاز کرديم در خيال
دل به ياد آورد ايام روزگار

از جدايي دو سالي مي گذشت
يک دو سالي مي گذشت از عمر رفتُ بر نگشت

دل به ياد آورد اول بار را خاطرات اولين ديدار را
آن نظر بازي آن اسرار را آن دو چشم مست آهو وار را

هم چو رازي مبهم سر بسته بود
چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد هم آشيان شد با من او
همنشين همزبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او
نا توان بودُ توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگي
اين چنين آغاز شد دلبستگي

واي از آن شب زنده داري تا سحر  
واي از آن عمري که با او شد بسر

مست او بودم ز دنيا بي خبر
دم به دم اين عشق مي شد بيشتر

آمدُ در خلوتم دم ساز شد
گفتگو ها بين ما آغاز شد

گفتمش ، گفتمش در عشق پا بر جاست دل
گر گشايي چشم دل زيباست دل

گر تو زورق بان شوي درياست دل
بي تو شام بي فرداست دل

دل ز عشق روي تو حيران شده
در پي عشق تو سرگردان شده

گفت ؛ گفت در عشقت وفا دارم بدان
من تو رو دوست مي دارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان
چون تويي مخمور ، خمارم بدان

با تو شادي مي شود غم هاي من
با تو زيبا مي شود فرداي من

گفتمش عشقت به دل افزون شده
دل ز جادوي رخت افسون شده

جز تو هر يادي به دل مدفون شده
عالم از زيبايت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب يعني خموش
طعم بوسه از سرم برد عقلُ هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود
بحر کس جز او در اين دل جا نبود

ديده جر بر روي او بينا نبود
هم چو عشق من هيچ گل زيبا نبود

خوبي او شعله آفاق بود
در نجابت در نکويي طاق بود

روزگار , روزگار اما وفا باما نداشت
طاقت خوش بختي ما را نداشت

پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت
بي گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر اين قصه هجران بودُ بس
حسرت رنج فراوان بود بس

يار ما را از جدايي غم نبود
در غمش مجنون عاشق کم نبود

بر سر پيمان خود محکم نبود
سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من ديوانه پيمان ساده بست
ساده هم آن عخد پيمان را شکست

بي خبر پيمان ياري را گسست
اين خبر نا گاه پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت از بند رفت
رفتُ با دل دگر عهد بست

با که گويم اون که هم خون من است
خصم جانُ تشن? خونِ من است

بخت بد بين وصل او قسمت نشد
اين گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاصل به اين قيمت نشد

عاشقان را خوش دلي تقدير نيست
با چنين تقدير بد تدبير نيست

از غمش با دود دم همدم شدم
باده نوش غص? او من شدم

مست مخمور خراب از غم شدم
ذره ذره آب گشتم کم شدم

آخر آتش زد دلِ ديوانه را
سوخت بي پروا پرِ پروانه را

عشقِ من,از من گذشتي خوش گذر
بعد از اين حتي تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بيرون کن ز سر
ديشب از کف رفت فردا را نگر

آخر اين يک بار بشنو از من پند
بر منُ بر روزگارم دل مبند

عاشقي را دير فهميدي چه سود
عشق ديرن گسسته تارُ پود

گر چه آب رفته باز آيد به رود
ماهي بيچاره اما مرده بود

بعد از اين هم آشيانت هر کس است 
باش با او ياد تو ما را بس است

سلام دوستان من شرمندی همتون هستم سر

           اولین فرصت به همتون سر می زنم

......

وقتی نیستی...

وقتي تو نيستي گُُُم مي شه آفتاب
                              خاكستر مي شه حرير ِ مهتاب
                                                           از رفتنت من پُر مي شم شب
                                                                                       شبِ دلهره شبِ اصطراب

وقتي تو نيستي دنيا شب مي شه
                              شب از دلِ من شب تا هميشه
                                                           بي تو هر نفس تكرارِ حرفِ
                                                                                     لحظه لحظه نيست نبض تشويشِ

سلام به همه ی دوستانی که واقعا شرمندم می کنند امروز اومدم ولی دیگه نمی تونم همیشه آپ کنم

ولی باز آپ می کنم

و یک شعر می زارم به احترام همه ی شهدا که اگه نبودن ما هم نبودیم چون دو تن از عزیزانم هم شهید

شدن....

شهيد

يكي رفت
           يكي موند
                    يكي پنهوون شد آسوون
                                                يكي بست كوله بارش
                                                                           يكي فدا شد آسوون

شب تو دندوون مصلح
                          دنيا بود پشت ُ پناهش
                                                  ايرووني دست خالي
                                                                         غيرتش تنها سلاحش

صف كشيدن روبروي
                         تُير تركش هاي دشمن 
                                                  نزاشتن كه بگيره يك وجب از خاك ميهن

توي خط مقدم
                جوون ُ پير فرتوت
                                      نزاشتن كه علم شه دوباره اسم طاغوت

تو رگباره گلوله سپر شد سينه هاشون
    چه مادرا نشستن به داغ بچه هاشون ، چه بچه ها نشستن به حسرت باباشون

جا نمازاي پُر از خوون پيرهن هاي پاره پاره    يكي غلتيده تو خوون ُ دست نداره پا نداره

يه جلد قران جيبي يه انگشتري انگشت      الهي كه بميرن اوون كه برادرم كُشت

 اگه واسه کسی کامنت نزاشتم چون چند وقته نبودم و از امروز

نیستم تا یک هفته هر وقت اومدم از شرمندگی همه در می یام.....!

یک شعر می زارم تا بعد...

دل خسته

از ديار من

تو زِ ديار من امدي
                  سكوت جانم به هم زدي
                                          شيشه غم به تلنگري زدي شكست

چو نغمه اي به شُوكم زدي
                          به دل ريشم چنگ زدي
                                                روشني چشمان تو به دل نشست 

هواي من شد هواي تو صداي من شد صداي تو
 تپيدن قلب بخاطرت كشيدن درد براي تو

اي گل ياس سپد ِ من
                   اي طلوع خورشيد ِ من
                                        عطر تن تو به جان من چه خوش نشست

اي تو هم گريه ي دلپذر
                     اي تو صفاي دل اسير
                                           بي تو اي آيت زندگي دلم شكست

سلام دوستان امروز توی کامنت یکی از بهترین دوستانم یه شعر قشنگ

نوشته بود واسم که از اینجا به ویلاگش سر بزنید البته آهنگ رو هم دیگه از

دوستانم توی وبلاگش گذاشته که اگه وبلاگشو باز کنید می شنوید این هم

وبلاگش.

می میرم برات

برو که رفتن بدونه ما می رسه به یک دنیا نور
                                                                 به یک دنیا نور.....
سفرت بخیر…

تنهايي من

فاصله هامون حتا اشك تو چشامون ديگه فايده اي نداره

بي كسيامون غربت توي صدامون هيچ كسي باور نداره

تنهاي من ديگه پايوني نداره 
 ويرونه ي دل سرُ ساموني نداره

بايد بمونم تا هميشه تك تنها          هميشه اين دل بشه بازيچه غم ها

نه

كاش مي شد خوابتُ مي ديدم
                                   مي ديدم اومدي ديگه از پيشم نمي ري

مهربوون ،
            مثل شب اول با نگات غصه رو از اين دلم مي گيري

نَن نَن نَن نَن ننَ نَن نرو

ياد تو همسفر خوبم
                       همشه با من ِ
                                      بي تو هر كجا كه باشم

نَن نَن نَن نَن ننَ نَن نرو ......